PRZYJACIEL

     Historia prawdziwa w siedmiu odsłonach, w wielu odcinkach,

                       dedykowana OLI – mojej chrzestnej cόrce

                         (Powroty dobrych fal, 2011, str. 167-187)

      

 Odsłona V, odcinek 16

Masz prawo sama wybierać

O, niepojęte paradoksy miłości,

każdej miłości, a przecież ciągle tylko Jednej!

Miłość sama, pierwsza zabiega i wybiera,

bo inaczej być nie może, a jednocześnie ta sama Miłość

odmawia sobie wszelkiej władzy

nad przedmiotem swego ukochania.

Zostawia wolność do możliwości utracenia

tego, kogo kocha.

Miłość Najwyższa, Źródło miłości

TAKĄ jest.

Jej odblaski dalekie, tu na ziemi, wzbudzają podziw

i tęsknotę, gdy zakwitają w ludzkich

relacjach.

PRZYJACIEL

Historia prawdziwa w siedmiu odsłonach, w wielu odcinkach,

                       dedykowana OLI – mojej chrzestnej cόrce

                         (Powroty dobrych fal, 2011, str. 167-187)

      

 Odsłona V, odcinek 15

Rekolekcje roczne, które mi zeszły na żebraniu,

dobiegały właśnie końca, a znaku nie było.

Rekolekcjonista miał zwyczaj rozdawania obrazków

z pobożnymi myślami, sam te myśli wybierał

i ręcznie wpisywał.

Gdy w ostatnie spotkanie ruszył od mównicy

w stronę zebranej wspólnoty, a ręce wyciągały się

po pamiątkę, zawołałam w sercu z całej mocy:

Jezu, masz ostatnią szansę! Daj mi obrazek,

który będzie od Ciebie!

Wyciągnęłam rękę po mój los,

gdy moja kolej nadeszła.

Zacisnęłam na moment powieki,

zebrałam wszystkie moce wiary, którymi

chciałam udźwignąć nieznane mi jeszcze wyroki.

Potem, po chwili, powoli odwróciłam kartkę.

Na jej odwrocie czytałam:

masz prawo sama wybierać

moich zmiłowań bezmiar

              albo nicość własną

PRZYJACIEL

     Historia prawdziwa w siedmiu odsłonach, w wielu odcinkach,

                       dedykowana OLI – mojej chrzestnej cόrce

                         (Powroty dobrych fal, 2011, str. 167-187)

      

 Odsłona V, odcinek 14

Za głównym ołtarzem kaplicy w Ostrzeszowie

jest miejsce, które w języku codziennym nazywa się

chórek, prywatne miejsce na modlitwy nowicjuszek.

Pobernardyńskie stalle pozwalają odejść od gwaru

i wejść w siebie, wysoko umieszczone okna

wpuszczają tylko deszcz i słońce.

Przyjaciel od franciszkanów

zachował tu dla mnie jedno ze Swych

najpiękniejszych wyobrażeń. Krucyfiks z chórku,

mniej naoczny w komunikowaniu męki krzyżowania,

przemawiał wprost.

Napięte żyły Ramion poruszały mocniej niż broczący

Bok. Pochylona nisko Głowa zakrywała ból konania,

wyryty na Obliczu.

Z jednego tylko miejsca

patrzyło się prosto w półprzymknięte oczy Miłości,

Tej Miłości, która umiała rozmawiać,

bo cała była słuchaniem.

U Tej Miłości żebrałam o znak.

              Ostateczny. Osobisty. Oblubieńczy.

PRZYJACIEL

Historia prawdziwa w siedmiu odsłonach, w wielu odcinkach,

                       dedykowana OLI – mojej chrzestnej cόrce

                         (Powroty dobrych fal, 2011, str. 167-187)

      

 Odsłona V, odcinek 13

Gdy w mojej wędrówce za Głosem

byłam w połowie drogi do profesji wieczystej,

czyli publicznej decyzji, że do końca i na zawsze,

mój Przybity do Drzewa Przyjaciel

przypomniał mi coś bardzo ważnego o miłości.

Mistrz

Miłosierny w obracaniu człowieczych bied na dobro

podarował mi królewską lekcję o godności królewskiej,

z jaką prowadzi dusze przez siebie zbawione.

Pragnęłam życia z Nim i dla Niego; życia, które już miałam.

Jakby jednak to nie wystarczało, chciałam, by i On także,

raz jeszcze potwierdził, że i On pragnie tego życia dla mnie.

              O znak zaczęłam Go prosić, choćby tak prywatny jak tamten,

              na kaliskim progu, o sen, cokolwiek, by się radować

              luksusem pewności.

PRZYJACIEL

     Historia prawdziwa w siedmiu odsłonach, w wielu odcinkach,

                       dedykowana OLI – mojej chrzestnej cόrce

                         (Powroty dobrych fal, 2011, str. 167-187)

      

 Odsłona V, odcinek 12

Miłość jest wieczna i nigdy nie ustaje.

Bogiem jest Miłość, ogarnia każdego człowieka,

który przychodzi na świat i czeka na każdego,

który wraca do Domu. Tak mówi wiara, niezmiennie,

w głębinach prawa natury i na kartach Świętych Ksiąg.

Niezmiennie też porywa ją wiatr i wydziobują ptaki.

Chwast ją prześciga w jej własne przybrany kolory.

Wiara. Kwiat jednej nocy, bezcenny.

Rozgarnia w gąszczu ciemnym wąską ścieżkę.

Oświetla wąską ścieżkę, po której wspina się miłość.

Cierpliwość i czas to znaki podróżne miłości.

Bo miłość, jak muzyka lub sekret mowy nie swojej,

nie zdarza się przy okazji. Jak chowanie dziecka

przez długie jesienie i wiosny.

Miłość do końca i na zawsze

ma zapach podobny do jaśminu i fioletowych bzów,

ale pachnie dopiero wtedy, gdy zrzuca kwiaty

i odsłania owoc.

Ludzie mylą go ze zwykłym jaśminem,

kwiatem kołysanych zmysłów

              i łatwych obietnic

PRZYJACIEL

Historia prawdziwa w siedmiu odsłonach, w wielu odcinkach,

                       dedykowana OLI – mojej chrzestnej cόrce

                         (Powroty dobrych fal, 2011, str. 167-187)

    Odsłona IV, odcinek 11

Umęczyłam się też tego pierwszego dnia

w najniemądrzejszy z niemądrych sposobów.

Wypowiedziałam też tego pierwszego dnia

niezmordowaną wojnę wszelkiemu brakowi wyobraźni,

u siebie przede wszystkim; brakowi, który zawsze

sprowadza cierpienie.

Był upał tego pierwszego dnia

i, choć Przemienienie Pańskie trzeba było dokończyć

sianokosy. Po śniadaniu nowoprzyjęte postulantki

wysłano pospiesznie na łąkę. Nie było w pobliżu anioła,

który by przyhamował zewnętrzną zakonność

i tak, pierwszy raz w życiu, grabiłam siano

w czarnych pończochach, czarnej halce,

długim fartuchu z rękawami i w welonie.

Zakończyłam lament tego pierwszego dnia

o przyzwoitej jeszcze, niemniej, nocnej godzinie.

Wiedziałam, że musiał się odbyć, jak rytuał

konieczny do zamknięcia jednego etapu,

by mógł nastać nowy.

Nim usnęłam poprosiłam Przyjaciela,

by mi przywiązał ręce i szyję do pługa

Swojej Miłości. Bym się odwrócić nie mogła.

Chowałam zazdrośnie przez lata

dziewczęcy dramat tego pierwszego dnia,

by rozgadanyany nie doznał krzywdy

od błędnych interpretacji

              i domysłów.

PRZYJACIEL

     Historia prawdziwa w siedmiu odsłonach, w wielu odcinkach,

                       dedykowana OLI – mojej chrzestnej cόrce

                         (Powroty dobrych fal, 2011, str. 167-187)

    Odsłona IV, odcinek 10

Nazaretanki

przyjęły mnie do swojego domu w Ostrzeszowie

szóstego sierpnia, 1968 roku o świcie.

Wieczorem,

który zdawał się nigdy nie nadejść,

uderzyłam w ryk.

Upewniłam się najpierw

czy drzwi od celi były zamknięte,

przewiesiłam przez poręcz krzesła nową suknię,

która sięgała do ziemi, uklękłam przy łóżku

przed Młodzieniaszkiem świętym z nieba,

Kostką Stanisławem

 i ryczałam.

Klęczałam i ryczałam.

Szloch wstrząsał moim zdrowym ciałem

jak burza wstrząsa ziemią na dobry urodzaj.

Nie. Nie chciałam wracać skąd przyszłam

ani  mnie nic nie napadło. Płakałam właśnie dlatego,

że wszystko było tak  jak miało być.

Na zawsze.

Umarłabym raczej, niż cofnęła obietnicę serca,

a jednak słowo na zawsze przedstawiało mi się

              przerażająco rozległe i przerażająco

              nieznane.