Chlebak

Nauczyłam się, że

na wysokich zakrętach życia,

wciąż jeszcze w rześkim marszu,

ale już w przeczuwaniu  wolności szczytόw,

w chlebaku serca jest tylko

miejsce na radość.

Skończoność taka

jedyność taka,

że się radości

chce płakać.

Drzewa

Nauczyłam się, że

nadmierna ruchliwość

źle robi korzeniom. Kurczą się w sobie

i nie idą głęboko, by rwanie

nie bolało.

Drzewa

nie zmieniają ziemi,

szumią gdzie wyrosły i mrą

gdzie wyrosły.

Ikony stałości,

jako dawni ludzie,

nie fruwają w klatkach maszyn,

przywiązani do siedzeń,

na łasce tlenu

schwytanego

do butli.

Rebus

Nauczyłam się, że

wolno nie lubić.

Nie kochać nie wolno.

Miłość to decyzja

przerzucona za przeszkody,

za pustkowia i ulewy
czucia.

Gdy się ten rebus rozwiąże,

lżej się nie żyje, ale życie

ma sens.

Prόba

Nauczyłam się, że

niewiele

z tego, co nauczone

wytrzyma prόbę nowych

konfrontacji i konfiguracji.

Stare i świeże zaćmienia

wychyną

zza niewidzialnych rogόw,

w nieodgadnionej godzinie

i znόw przyjdzie klęczeć

po światło.

Ufność

 
Nauczyłam się, że

ufność

to hymn wyśpiewany dobroci,

ktόra jest w tym, komu się ufa

spojrzenie bez lęku w twarz

pochyloną nad nami

owoc najczystszy miłości

bezbronność

jedyna broń dzieci

Tajemnica

Nauczyłam się, że

duża inteligencja

otwiera na tajemnicę,

nieduża na zabobon.

Zapierająca dech tajemnica

spowija naprawdę wszystko:

pierwsze tyknięcie stworzenia, bieg

kosmicznych przestrzeni, drogi ludzkich

nieprawości oraz obietnicę nowej ziemi

i nowego nieba.

Nie jest zastępczą nazwą niewiadomej.

Nie jest  igraszką nieprzyjaznych potęg.

Jako wysłannik rzeczywistości, zaledwie przeczuwalnej,

tajemnica uzdalnia wszystkie moce człowieka

do nieustannej fascynacji istnieniem

i tęsknoty do jego

źrόdeł.


Mal. Cheryld Mcclure

Miłosierdzie

Nauczyłam się, że

ludzie Boga

to ci, ktόrzy najpierw sami

zawołali Jego Zmiłowania, pojęli

niepojętość Boskiego Miłosierdzia,

a pojąwszy, wyruszyli na podbόj

codzienności,

ukryci za Tarczą Słowa.